Garip bir bahçe vardı, bilmem hatırlar mısın?

Sanki çiçek denizi kaplamıştı toprağı

Gözlerini dolaştır: Yalnız çiçekler, kuşlar...

Bahçemizin sınırı o aşılmaz dağlardı.

O dağlar ki gözlerden gizlerdi ruhumuzu

Bizden başka hiç kimse göremediği gibi

Bülbüllerin sesini, güllerin kokusunu

Biz iki dosttan başka kimsecikler bilmezdi.

Ruhumu dinlendiren o sonsuz güzellikler

Başka bir çift bakışa açar mıydı kalbini?

Acı çığlıklarını o sevdalı bülbülün

Biz iki dosttan başka kim dinleyebildi ki?

Gezerken arasında o sevdalı güllerin

Kıskanıyor gibiydi bizi mavi menekşe

Büyük dostluğumuzda gözü mu kaldı bilmem

Şimdi bizi bekleyen yalnız kuru bir bahçe...

Ocak 1974