'Boşluk'

“............................

Ve belirgin bir öfkeyle; “Kimsenin suçu yoktu!” diye bağırdığımı fark ettim sonra; “Yalnızca benim aptallığımdı!” Ve o azgın suları, o suların içinde sürüklenip gidişimi düşündüm içimi yakan bir sıkıntıyla... Düşünürken o kadar korkmuyordum. Yaşanan anlar kadar korkunç olmuyordu düşünülen anlar. Beynimin içinde ne kadar gerçekmişçesine canlandırırsam canlandırayım, asla o anı yaşarken hissettiklerimi yakalayamayacağımı biliyordum.

Sonra bulutların ardından sıyrılıvermiş gibi ağabeyimin, Fırat’ın yüzü belirdi gözlerimin önünde. Yüzünde garip bir ifadeyle kardeşini, suların içinde batıp çıkan küçük Poyraz’ı yani beni seyretmekteydi. Öne doğru eğilmişti. Elleri de uzanmıştı Poyraz’a doğru. Ama fazla uzatamıyordu ki çocuk! Ne yapabilirdi başka? O sulara kendini atıp kardeşinin yanına gelemezdi ki... O da daha çocuk sayılırdı. Bıyıkları yeni terlemeye başlamıştı.

 Sinirlerimin en hassas olduğu bölgeye bir iğne batırılmış gibi olmuştum sanki... Yerimden öyle bir sıçramıştım ki, kanepe dahi altımda garip bir sesle inlemişti. Uzandığım yerden fırlamaya çalışırken, kanepenin arkalığına sallandırmış olduğum bacağım takılarak elimdeki o sarı sıvılı bardakla birlikte paldır küldür yere düştüm. Bardağın kırılmadığını fark etmiştim fakat bunu umursayacak bir durumda da değildim. Toparlanıp ayağa kalktığımda herhalde içimdeki sınırsız şaşkınlığın ifadesi komik yüzüme yansımaktaydı.

“Kim var orada?” diye bağırarak hızla çevreme bakındım. Çılgın gibi dönüyor, fal taşı gibi açılan gözlerimle çevreyi araştırmaya, sesin sahibini bulmaya çalışıyordum. “Kim konuştu? Kimsin sen? Nerdesin?”

....................................”