Kahverengi bir salon, cila ve meyva kokan, 

Kurulmuş koca iskemleye tıkınıyordum, 

Bir Belçika yemeği, buyursun canı çeken, 

Yeter ki karnım doysun, aldırmayıp yiyordum, 

Rahattım - oh ne güzel çalar saatin sesi- 

Derken, mutfak açıldı, sürünmüş, sürmelenmiş, 

Kılık kıyafetine ise biraz boş vermiş, 

Yanaştı cilvelenip aşevi hizmetçisi. 

İstediği tatlı bir öpücüktü sanırım 

Belçikalı kızları bakışından tanırım, 

Fazla çatal kaşıkları masadan topladı, 

Dudak büktü gülerek çocuk bir yüzle bana: 

Bastırıp parmağını şeftali yanağına, 

'Buramı üşütmüşüm, dokun anlarsın' dedi. 

Arthur Rimbaud