Aldanmıyorsam bir zamanlar hayatım, önüne 

bütün gönüllerin açıldığı, yoluna bütün şarapların 

döküldüğü bir şölendi. 

Bir akşamdı dizime oturttum Güzelliği-Terslik 

edecek oldu-İler tutar yerini bırakmadım ben de. 

Bayrak açtım adalete karşı. 

Aldım başımı kaçtım. Ey büyücüler, size ey 

bahtsızlık, ey nefret, hazinem size emanet. 

Azmettim, söndürdüm içerimde insan ümidi adına 

ne varsa. Bir yırtıcı hayvan amansızlığıyla atıldım 

üzerlerine boğayım diye cümle sevinci. 

Cellatlara seslendim, ısırayım diye ölürken 

mavzerlerin kabzalarını. Seslendim salgınlara, 

boğsunlar istedim, kan içinde, kum içinde beni. Tanrı 

bildim musibeti. Gırtlağıma kadar battım çamurlara. 

Cürümün ayazında kurundum. Hop oturup hop 

kaldırdım çılgınlığı. 

Bana baharın getirdiği iğrenç bir budala kahkahasıydı. 

Derken az önce işte, bir de baktım ki kıkırdamak 

üzereyim; aklıma eski şölenin anahtarlarını aramak 

geldi, dedim belki de yeniden heveslenirim. 

Hayırmış meğer o anahtarın adı-Anlaşıldı ben bir 

düşteymişim. 

'Sen canavar kalacaksın...' falan filan... atıp 

tutmaya başladı başıma bu şirin hasırları ören şeytan. 

'Ölümüne sürsün cümle iştahın, bencilliğin, cümle 

bağışlanmaz günahın.' 

Ah, canıma yetti arttı-Kuzum şeytan, ne olur daha 

bir öfkesiz bakıver de benden yana ufak tefek, yolda 

kalmış alçaklıklar vara dursun, sen ki yazarda tasvir, 

öğreticilik vergilerinin yokluğuna vurgunsun, senin için 

kopardım lanetli gün defterimden bu uğursuz yaprakları. 

Arthur Rimbaud