1.

Eylülde mavi bir gündü

Geç bir erik ağacının altında sessiz

Sardım onu, solgun bir aşktı

Kollarımda tatlı bir düş

Ve üstümüzde güzel yaz göğü

Bir bulut vardı uzakta

Öylesine beyaz ve öylesine yukarda

Sonra baktım, sanki hiç yoktu

2.

Aylar geçti o günden sonra

Şöyle ya da böyle sessiz

Erik ağaçlarının hepsi kesildi

Sorarsan, aşka ne oldu

Anımsayamıyorum derim

Ama bilirim ne düşündüğünü

Yüzünü unuttum gerçekten

Tek bildiğim, onu öptüğüm o zaman

3.

Öptüğümü de unuturdum

Olmasaydı o bulut

Anıyorum hala ve hep anacığım

Bembeyaz ve uzak

Erik ağaçları belki yine çiçek açar

Belki o kadının şimdi yedi çocuğu vardır

O bulut yalnızca bir dakika göründü

Başımı kaldırdığımda uçup gitmişti.

(Çev. Turgay Fişekçi)

Bertolt Brecht