Sen, hür adam,seveceksin denizi her zaman;

Deniz aynandır senin, kendini seyredersin

Bakarken, akıp giden dalgaların ardından.

Sen de o kadar acı bir girdaba benzersin.

Haz duyarsın sulardaki aksine dalmaktan;

Gözlerinden, kollarından öpersin, ve kalbin

Kendi derdini duyup avunur çoğu zaman,

O azgın, o vahşi haykırışında denizin.

Kendi aleminizdesiniz ikiniz de.

Kimse bilmez, ey ruh, uçurumlarını senin;

Sırlarınız daima,daima içinizde;

Ey deniz, nerde senin iç hazinelerin?

Ama işte gene de binlerce yıldan beri

Cenkleşir durursunuz, duymadan acı, keder;

Ne kadar seversiniz çırpınmayı,ölmeyi,

Ey hırslarına gem vurulmayan kardeşler!

Charles Baudelaire