Yaşayan bir şey kalmış taşlarında

ey yeşil şafakların kız kardeşi.

Gerçek mezarları şaşırtır

ellerinin sessizliği.

Rengarenk gözlüklerin türlü keyfiyle

sorumsuz kazma yaralar kalbini

ve yabancı turistin savurduğu aptalca "oh"

çarpar yüzüne gücendiren hakareti.

Ama canlı bir şey vardır.

Kütüklerden bir kucaklayış sunar orman sana

köklerini tırmalamaktayken merhamet.

Koca bir celep gösterir övendireyi

taht uğruna zaptettiği tapınakların orda,

ve sen ölmüyorsun hala.

Hangi güçtür seni ayakta tutan

yüzyılların ötesinden

gençlikte olduğu gibi canlı ve kıpır kıpır?

Hangi tanrı üfler gün sonunda

hayati soluğunu mezar taşlarında?

Tropiklerin tatlı güneşinden midir?

Sormalı niye Chichen-Itza'da olmaz? diye.

Ormanların neşeli öpücüğü

ya da kuşların nağmeli şarkısından mıdır?

Ve niye Quirigua'da daha derindir uykusu?

Dağların sarp kayalıkları arasında çarparak

çınlayan kaynağın yankısından mıdır?

İnkalar öldü, ne dersek diyelim.

Che GUEVARA